14-01-08

[ Townshipdagboeke ]

liefste, jy mág nie doodgaan nie
jy mag nie eers dúrf dínk aan dood nie
ek, wat agterbly, balsem jou in taal
       vou jou in woorde
       dat môre jou kan erf en kan hê en kan hou
ek skeur jou daagliks terug uit die dood
ek vertel jou verhaal
ek voltooi jou einde, liefste fragment
jy wat eens gefluister het
langs my in die nag

Antjie Krog

 

 

14:03 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-01-08

[ Kriebels ]

Djee, zo'n reiskriebels. Naar.. Eender waar. 'k Zit hele tijden rond te neuzen op het internet, op zoek naar.. Eender wat. Veel geld kan ik er op het moment echter niet tegenaan smijten. (Dat zal voor binnen een paar maandjes zijn? :p) En alle echt interessante en/of nog onbekende plaatsen kosten natuurlijk onmiddellijk veel geld. Achja. We'll see. Ondertussen nog wat tijd verspillen aan plannen, dromen en rondneuzen.

16:32 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-01-08

[ Huiselijk tafereel ]

Barvoets op de houten vloer. Wat was dat altijd weer een heerlijk gevoel. Ochtendnaaktheid, losse trui. Veel te lang. Van hem. Ze voelde het haar springen om haar hoofd. Wrijft eens met de lange mouw langs haar ogen. Slaperig. Zonlicht. Ze zet koffie. Ze lust geen koffie, maar ze houdt van koffiegeur in de ochtend. Houten vloer, stap, stap, trippel, trappel, dans. Ze glimlacht. "Ja, een houten vloer! Dat moet ik later zeker ook hebben!" Eén van hun eerste overeenkomsten. Of neen. Die waren er al veel eerder. Het water druppelt warmpjes door de filter. Zwart. Ze werpt een blik de kamer in. Warrig ligt het bed erbij. Zijn been ligt vredig tussen de witte lakens. Zonnestralen door de hoge ramen. Wat gaat de tijd toch vlug. Wat lijkt het allemaal al lang geleden. Donkerrood hout. Blonde haren. Grote trui. Strepen, ze heeft altijd van strepen gehouden. "Jongens met strepen," zo verkondigde ze eens, "zijn hmm.." Haar vingertoppen komen maar net onder de rand uit. Slobbermouw, gezellig. Haar handen glijden over de ronde tafel. Zacht hout. Maar de de stoelen zijn koud. Koud, zwart staal. Ze voelt zich loom en lui. Trekt een stoel bij. Wat schrapen die poten toch altijd scherp over de vloer.

20:19 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

[ Toekomstige herinneringen ]

Net foto's gekeken van wat mijn heden had kunnen zijn, maar het niet geworden is. Gelukkig. Herinneringen uit de toekomst. Die had ik destijds en ze waren correct.

20:09 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-01-08

[ Grootser ]

Hier achter mij waait een raam voortdurend in en uit het slot. Slagen op de gang, door de kieren en via trillingen de woonkamer in.

Blogjes, ik lees ze nog eens door. Hier eentje, daar eentje. Verschillende stijlen, verschillende uitzichten, verschillende bedoelingen. Hoe komt het dat een fenomeen een fenomeen wordt? Dat een trend begint en uitbreidt en uiteindelijk ook jou meesleept?

Waarom ik blog, vroeg ik me af. Of eigenlijk; waarom ik de laatste tijden niet meer blog. Nu, ik veronderstel dat ik blog om te schrijven en alleen om te schrijven. Niet omdat ik graag achter computers zit. Of omdat ik houd van anonimiteit. Of omdat ik de nood voel de gebeurtenissen in mijn leven te delen met de wereld. En al helemaal niet omdat ik een trendwatcher/volger zou zijn.

Het gaat 'm om het schrijven. En de laatste tijden komt dat niet altijd even vanzelf. En als het niet altijd kan, dan lijk ik weer te vervallen in nooit. Vandaar de stilte hier. Ja, dat is het. Waarom een blog bijhouden in tijden dat er maar sporadisch een postje valt, lijkt Pam te denken. Maar hé, een post hier en daar is ook een post. En ooit zijn het er veel. En ooit zijn het er genoeg. En bij een volgende stimulerende periode; waarom niet eens aan iets grootser denken?

12:25 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-01-08

[ Early bird ]

Nieuwe dag, nieuwe ochtend. Dat vandaag mag zijn zoals ik hoop dat het zal zijn. En voor jullie; eveneens !

Goedemorgen, early birds.

07:12 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-01-08

[ Laat mij u vertellen ]

Laat mij u vertellen. Vertellen dat ik op het zachtste kussen ooit zit. Dons. Donsjes. Uit een ander land, onder de kerstboom. Van het erf, dwarrelende ganzen en kwakende veren. Van plaatsen waar tijden nog geen 'dat waren nog eens tijden' waren. Van plaatsen en tijden waar wij aan voorbij rushen. Laat mij u vertellen. Want ik vertel graag. En neen, vertellen kan niet altijd samenhangend zijn. Net zoals ik begon over vertellen en toen over ganzenveren en toen weer over vertellen en nu weer over alles samen. Hé, laat mij u vertellen.

[ Edit: Ik begin wat abstract te worden, don't I? .. ]

21:02 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |