26-01-08

[ Foto's & mini recensies ]

Aanpassingen op Pam's blog. Waarom niet wat meer foto's? Wie weet maakt het dit alles wat levendiger. En waarom niet wat plaats voor mini boek- en filmrecensies? Wie weet heeft iemand er wat aan.

En als niet: dan had ik nog steeds great fun met hier weer wat aan de lay-out te prullen.

Prettige namiddag, daar overal, maar steeds achter het toetsenbord!

16:40 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-01-08

[ Lonely by your side ]

And it's lonely, lonely, lonely by your side
And I've nowhere, nowhere left to hide

Azzido Da Base

20:26 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

[ Van die dagen ]

Ken je dat? Van die dagen waarop je volledig verloren loopt. Van boven naar beneden, van het bed naar het aanrecht. Even tv kijken, even naar buiten staren. Even surfen op het internet, even bladeren in een boek. Verloren. Compleet.

Mijn agenda en hoofd zijn zo vol, dat ik volledig leeg loop. Ik weet niet waarheen, wat te doen en wie te zien. En ik opteer dan ook maar ter plaatste te blijven, niets te doen en niemand te zien. Ik keer mijn gezicht naar de muur, maar bots er tegenaan.

Want tegelijkertijd wil ik wel degelijk duizend-en-één plekjes bezoeken, vanalles en nog wat doen en die ene persoon in mijn buurt hebben. Ik maak plannen, maar mijn omgeving maakt het zo zwaar. Het vraagt zoveel energie dat ik lusteloos op de grond val.

Ken je dat? Van die dagen waarop je volledig verloren loopt. Zo'n dag is deze dag. Vandaag.

Mais, qu'est-ce que tu as aujourd'hui?

16:07 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-01-08

[ Reportage ]

Iedereen en alles heeft het er al over. En meestal is dat alleen al genoeg om me niet te doen kijken. Eigenlijk ging ik er van uit dat 't al uitgezonden was. En dat iedereen the day after zijn mening weer eens zat te verspreiden, volledig zoals dat hoort. Maar gisteren stond bij toeval de tv nog eens aan. En bij toeval op één. En bij toeval kwam net die BBC reportage over de verlaten Bulgaarse kinderen in dat afschuwelijke tehuis op. Blijkbaar. Duidelijk. 

En dus zal ook ik maar zondigen en meedoen met de hype. Schrijven over die reportage enzo. Het is afschuwelijk. Wat dan van al die overkoepelende instanties die zouden moeten meehelpen aan evenwicht in de verschillende landen? Blijkbaar is ook dat een fictie.

12:06 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-01-08

[ Schouder ]

We zitten samen tv te kijken. Plots schakelt hij het toestel uit. Hij draait zich op zijn zij, drukt zijn hoofd tegen mijn schouder. Ik kan zijn gezicht niet zien, ik voel zijn kruin onder mijn kin. Zijn vingers glijden over mijn sleutelbeen; 'Hé, je hebt hier een bot'. Wat geplaag, wat gegiegel. Dan wordt het stil. Serieuze blikken, al kan ik de zijne niet zien. Ik besef dat we elk onze eigen gedachten hebben. Ik vraag me af wat de zijne zijn. De mijne zijn pijnlijk. Onvervulde wensen en tranen in mijn ogen. Maar hij weet het niet. En hij wil het niet weten ook. Zou hij het begrijpen?

Ik wil hem in mijn auto duwen en wegrijden, ver weg. Naar waar de velden groen zijn.

23:01 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-01-08

[ Smalltown girl ]

Ik ben een verschrikkelijk harde werker. Maar mensen weten het niet. Ze weten wel 'hard', maar niet hoe hard. Omdat ik werk op momenten die anderen niet kennen. 's Nachts. Altijd opnieuw vervloek ik mezelf, omdat ik het weer zover laat komen. Maar ik mag me er ondertussen wel eens bij gaan neerleggen. Want een nachtmens ben ik altijd geweest. Mama en papa wisten het al in mijn babyjaren. Waarom zijn dingen zoals ze zijn? Geen idee. Maar op het moment voel ik me redelijk in orde. En dan legt een mens zich bij 'de dingen' neer. Een paar uur geleden moest je me dat niet vragen. Dat is het mooie aan de nacht. Dat, en de duisternis. En de slapende stad. En de sterren. De kaarsen. De stilte. De smeuïge vermoeidheid.

En o ja. Zo net, met mijn rug tegen de verwarming en wanhoop in mijn buik heb ik beslist dat ik in februari absoluut weg moet. Ik postte het al; de kriebels. 't Is erg. En op wanhopige momenten mag je jezelf zo'n dingen beloven. Op wanhopige momenten besef je namelijk hoe relatief alles is. En gewoon 'gaan' en 'doen' is de boodschap. Dus voila. Wat het wordt? Dat ik het nog niet weet. Spectaculair zal het niet zijn, want de tijd om te plannen gaat uitermate kort zijn. Maar plannen zullen we doen. Volgende week, of de week erna. En wie weet laat ik het jullie weten? :) De smalltown girl van Bronski Beat. Should, could be me. Nu, zoek daar de gedachte maar eens achter.

Want voor vanavond laat ik jullie weer. Slaap zacht of geniet van de nacht, candy cane children.

21:11 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

16-01-08

[ Honing ]

Enkele dagen geleden voelde ik me niet helemaal fit. Een van de gouden oude tips die me werd gegeven: melk met honing! Nu ben ik al sinds mijn melkallergie als baby niet zo verzot op dat witte vocht. Alternatief: thee met honing! En thee, dat drinken we sowieso met liters.

Dus Pam krijgt een potje honing mee. Pam maakt thee met honing. Pam voelt zich ondertussen, enkele dagen verder, al stukken beter. Maar Pam lepelt nog steeds met een minilepeltje in de zachte, gouden pasta. Pure honing is verdorie goed spul. Bezige bij, boze beer, of gewoon een zoetekauw?

11:00 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |