31-01-08

[ Beddenpost ]

Ok. Dagschets. Na slechts een uur of 3 in bed gelegen te hebben, vroeg uit de veren. Werken, werken, werken. De deadline van 12u missen. Gelukkig is doormailen om 12u05 geen grote ramp. Daarna: zwart gat. Te moe om te bewegen door de afgelopen twee dagen (en vooral: het ontbreken van nachten daarin), te uitgelaten om de afgewerkte opdracht/de vrijheid om te gaan slapen.

Dus hangen we wat rond, slepen onszelf voort, kijken een film (Le grand bleu, moet de 'recensie' hier rechtsonder dus ook maar eens aanpassen), lezen een boek. En vallen dan zo goed als in slaap. Jawel, om 17u50, om precies te zijn. En iedereen weet dat 17u50 een goddeloos uur is om zo goed als in slaap te vallen. Maar we zijn flexibel, dus ik dacht: soit, we volgen ons lichaam.

We staan terug op, zetten de verwarming uit, doven de lichten, zetten de wekker, kruipen weer in bed. Zo gedacht zo gedaan. En als ik dan uiteindelijk weer in dat heerlijke bedje lig, is het zo heerlijk niet meer. Ik kan niet meer slapen. Moe ben ik wel, maar de slaap wil me maar niet meenemen naar morgen. Blijven draaien, woelen, denken. Waar is dat bedwelmende, warme gevoel van daarnet?

Prachtig. Dus nu zit ik hier. Lichten opnieuw aan. Nog een tas warme soep gemaakt (ja, we hebben ondertussen ook opnieuw honger). Laptop terug aangezet. En that's how I came to tell all of this to you :) Excuses, ik wil jullie niet tot zondebok maken. Het volgende verhaaltje wordt aangenamer. Ha ja, want morgen.. Hmm morgen. Naar morgen kijk ik nu al.. Sinds midden december uit, zie!

Zo, mijn soepje is op. 'k Ga 't nog maar eens proberen, in dat vijandige bed! Slapen, slapen, slapen - ga ik in mijn hoofd blijven herhalen. Maar dat zal ook wel niet veel helpen, zeker?

Nog een prettige avond daar, jullie.

22:31 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

30-01-08

[ Achter de computer ]

Moet weer uren en uren achter de computer slijten hier. Werken. En deadlines. Enzo. Te weten dat ik echt enorm moe ben, is dat al helemaal geen pretje, kan je je voorstellen. Maar ach, wat zijn enkele uurtjes in een mensenleven? Daarbij, morgenmiddag gaat de grootste last weer voorbij zijn. En vrijdagavond gaat de last volledig voorbij zijn. Vrijdagavond wordt een goede avond. I know. For sure.

23:27 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-01-08

[ Turn me on ]


lightbulb

Like a lightbulb in a dark room
I'm just sitting here
waiting for you
to come on home

and turn me on.

Norah Jones

 

 :)

13:40 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

[ In de kijker ]

Goh, in de kijker bij Skynet. 'k Weet precies niet echt wat ik ermee aanmoet. Leuk is het natuurlijk wel :) Moet ik er hier nu iets over schrijven? Moet ik hen hier nu bedanken? Haalt dat iets uit?

Maar ik denk, bij nader inzien, dat ik hen niet speciaal dankbaar ben. (Tenzij dan om mij hier van een blog-plaatsje te voorzien.) (En voor dit toch wel ego-strelende extraatje ook wel een beetje natuurlijk.)

Wat ik vooral leuk vind is te merken dat hier af en toe eens mensen komen lezen. En dat ik mijn zinnen kwijt kan aan de wereld. En dat die zinnen dan ook zinnen worden van mensen die hier eens komen lezen.

En hé, ik ben lange woordenreeksen aan elkaar aan het rijgen. Stop. Genoeg. Gedaan. Slaapwel! En dankjewel!

Jullie, ja. Jij. Jij daar.

00:38 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

28-01-08

[ In de ochtend ]

Het is nog veel te vroeg in de ochtend. De duisternis begint nog maar net plaatst te ruimen voor het licht. Ze hoort vogels fluiten. Net zoals ze dat in de zomer zouden doen, net zoals ze dat in de lente zouden doen. 'Wat is dat toch vanochtend?' denkt ze bij zichzelf. Ze keert zich op haar zij, wikkelt de dekens om haar heen.

Enkele uren later. Ze ontwaakt opnieuw. Niet meer te vroeg. Te laat eerder. Ze wrijft eens in haar ogen. Gooit de dekens van haar af, veert recht. Laat zich opnieuw in de kussens zakken. Ze ziet haar benen, haar huid steekt af tegen de witte lakens. Ze denkt aan de zomer, aan lente. Ze voelt zich wee in het hoofd. Ze geraakt zo moeilijk uit bed de laatste dagen.

 

11:52 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

[ In de ochtend ]

Het is nog veel te vroeg in de ochtend. De duisternis begint nog maar net plaatst te ruimen voor het licht. Ze hoort vogels fluiten. Net zoals ze dat in de zomer zouden doen, net zoals ze dat in de lente zouden doen. 'Wat is dat toch vanochtend?' denkt ze bij zichzelf. Ze keert zich op haar zij, wikkelt de dekens om haar heen.

Enkele uren later. Ze ontwaakt opnieuw. Niet meer te vroeg. Te laat eerder. Ze wrijft eens in haar ogen. Gooit de dekens van haar af, veert recht. Laat zich opnieuw in de kussens zakken. Ze ziet haar benen, haar huid steekt af tegen de witte lakens. Ze denkt aan de zomer, aan lente. Ze voelt zich wee in het hoofd. Ze geraakt zo moeilijk uit bed de laatste dagen.

 

11:52 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-01-08

[ Tollen ]

Er zijn zoveel dingen die ik zou willen veranderen. Aan mij. Aan hem. En ik weet niet welke daadwerkelijk veranderd moeten worden. En welke beter niet. Het gaat allemaal aan mij voorbij. Het gaat mij te boven. Zo'n dingen zijn onvatbaar. Zo'n dingen doen je beseffen hoe klein je bent.

Ondertussen gaat mijn gemoed van hoog naar laag. Zeer hoge hoogten, en zeer lage diepten. Tegen hoge snelheid. Vallen. Opstijgen. Tegen hoge snelheid.

Ondertussen weet hij niet wat er gebeurd. Hij slaat zijn armen om me heen, maar kan me niet vatten. Begreep hij het nu maar gewoon. Dat is nog zoiets. Een van die vele dingen.

Begreep hij het nu maar gewoon. Die vele dingen die zo onvatbaar zijn. Die vele dingen die zo ongrijpbaar zijn. En die mijn hoofd doen tollen.

12:41 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |