22-01-08

[ Schouder ]

We zitten samen tv te kijken. Plots schakelt hij het toestel uit. Hij draait zich op zijn zij, drukt zijn hoofd tegen mijn schouder. Ik kan zijn gezicht niet zien, ik voel zijn kruin onder mijn kin. Zijn vingers glijden over mijn sleutelbeen; 'Hé, je hebt hier een bot'. Wat geplaag, wat gegiegel. Dan wordt het stil. Serieuze blikken, al kan ik de zijne niet zien. Ik besef dat we elk onze eigen gedachten hebben. Ik vraag me af wat de zijne zijn. De mijne zijn pijnlijk. Onvervulde wensen en tranen in mijn ogen. Maar hij weet het niet. En hij wil het niet weten ook. Zou hij het begrijpen?

Ik wil hem in mijn auto duwen en wegrijden, ver weg. Naar waar de velden groen zijn.

23:01 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.