09-01-08

[ Huiselijk tafereel ]

Barvoets op de houten vloer. Wat was dat altijd weer een heerlijk gevoel. Ochtendnaaktheid, losse trui. Veel te lang. Van hem. Ze voelde het haar springen om haar hoofd. Wrijft eens met de lange mouw langs haar ogen. Slaperig. Zonlicht. Ze zet koffie. Ze lust geen koffie, maar ze houdt van koffiegeur in de ochtend. Houten vloer, stap, stap, trippel, trappel, dans. Ze glimlacht. "Ja, een houten vloer! Dat moet ik later zeker ook hebben!" Eén van hun eerste overeenkomsten. Of neen. Die waren er al veel eerder. Het water druppelt warmpjes door de filter. Zwart. Ze werpt een blik de kamer in. Warrig ligt het bed erbij. Zijn been ligt vredig tussen de witte lakens. Zonnestralen door de hoge ramen. Wat gaat de tijd toch vlug. Wat lijkt het allemaal al lang geleden. Donkerrood hout. Blonde haren. Grote trui. Strepen, ze heeft altijd van strepen gehouden. "Jongens met strepen," zo verkondigde ze eens, "zijn hmm.." Haar vingertoppen komen maar net onder de rand uit. Slobbermouw, gezellig. Haar handen glijden over de ronde tafel. Zacht hout. Maar de de stoelen zijn koud. Koud, zwart staal. Ze voelt zich loom en lui. Trekt een stoel bij. Wat schrapen die poten toch altijd scherp over de vloer.

20:19 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.