25-10-07

[ Woordpuzzel ]

Voelen visueel beschrijven in vele vuile woorden. Puzzelen.

15:55 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-10-07

[ The handmaid's tale ]

But if you happen to be a man, sometime in the future, and you've made it this far, please remember: you will never be subjected to the temptation of feeling you must forgive, a man, as a woman. It's difficult to resist, believe me. But remember that forgiveness too is a power. To beg for it is a power, and to withhold or bestow it is a power, perhaps the greatest.

Margaret Atwood

19:11 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

14-10-07

[ Dingen ]

Heerlijke dingen enzo;

- Iemand die voor je zorgt, als je ziek in bed ligt. Een beetje zoals de mama vroeger, toen je nog klein was.

- Het kleine meisje, dat met korte beetjes en jouw blonde haar op je afgelopen komt. Mama mama mama.

23:58 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-10-07

[ Stadstaferelen II ]

In onze stad loopt er zo'n vrouw rond. Een vrouw met zakken.

Al jaren is ze een raadsel voor me. Sinds die eerste keer dat ik haar tegenkwam. Dat was in de winkelstraat, en ze vroeg me om eventjes één van haar vieze, plastic supermarkttasjes vast te houden. Toen, die dag, dat moment, is ze me opgevallen. En is ze me blijven opvallen.

Je komt haar overal tegen. In het midden van de drukke winkelstraat, op de bus, in de sociale woonwijk, aan de tramhalte. En waar je haar ook tegenkomt; ze draagt steeds een lange rok, een regenjas en wel zeven plastic zakken. Wat is dit voor iemand?

En ze is niet zoals die man. De man met de zakken. Hij is steeds te vinden in de grootste straat van onze stad. Of het verlengde ervan. Ook hij draagt steeds erg veel zakken met zich mee. Maar hij is onverzorgd, ongekamd, ongeschoren, ongewassen. Ik vrees dat hij geen huis heeft. In tegenstelling tot haar.

Ook is ze niet zoals die andere man. Die man die tegen zichzelf praat. Op een keer zat hij tegenover mij in de bus. En ik vond het bijzonder verwarrend, zo iemand die alles wat hij denkt -zonder er controle over te hebben- ook uitspreekt. Ik vrees dat hij woorden teveel heeft. In tegenstelling tot haar.

Ze is iemand die niet meer dan het hoognodige zegt. En iemand die nooit lacht. Gezichtspieren blijven op eender welke manier ongebruikt. Mede daardoor kan ik helemaal geen vat krijgen op wat voor een persoon er achter de vrouw met de zakken schuilt. En nog minder op wat de bedoeling is van die zakken.

Zoals elke psycholoog wel zal kunnen bevestigen met één of andere theorie; onbegrip is de voedingsbodem voor angst. Onbegrip én donkere, nachtelijke straatjes waarin je alleen loopt. En waarin onbegrijpbare vrouwen met veel zakken plots weer op je pad opduiken. En waarin ze stilstaan onder het vale schijnsel van een lantaarnpaal. En waarin ze op je staan te wachten onder dat vale schijnsel van die lantaarnpaal.

Ik moest die kant op. Wat kon ik doen? Op mijn gemak was ik niet. En waarom liep ze toch niet door? Was dit gevaarlijk? Zou iemand weten waar ik het laatst geweest was? Wat er met me gebeurd was? Wat was dit voor situatie?

'Zou u me kunnen helpen?' Nors, bijna kwaad klonk haar stem. Ik help graag mensen, maar ik vond dit maar verdacht. 'Euhm..' Twijfel. 'Mijn tas is daar aan de overkant van de straat omgevallen, ik sta hier al een hele tijd te wachten, ik kan 'm niet opheffen, mijn knieën..' Nog nooit had ik iemand die om hulp verzocht zo boos, bijna bestraffend horen spreken.

Ik heb haar geholpen. Ben naar de overkant van de straat gegaan, heb haar het omgevallen onding teruggegeven. Min of meer verwachtte ik dat ik plots onder schot gehouden zou worden. Of aangevallen door een meute uitgehongerde honden. Dit gebeurde echter niet. En omdat elke verwachte enge gebeurtenis uitbleef, kan ik haar nu nog minder vatten dan ooit.

Wat schuilt er achter iemand die om om half twaalf 's nachts blijft wachten op een voorbijganger, om één van haar waardeloos uitziende zakken terug te geven? En wat schuilt er dan achter die plastic tassen? Vragen, veel vragen in een stad.

23:46 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

09-10-07

[ The Police ]

Gisteren naar The Police wezen kijken/luisteren in het Sportpaleis. Heerlijk.

Update: aan eenieder die een ticket heeft voor hun concert vanavond; een troostend schouderklopje.

19:08 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-10-07

[ Stadstaferelen ]

Eigenlijk zou het verboden moeten worden in een mooie, levendige stad te wonen, zonder over een iets of wat degelijke fotocamera te beschikken. En deze iets of wat degelijke fotocamera altijd bij je te hebben. Ik herhaal; altijd. Want op de meest onopvallende momenten, op de minst spectaculaire plaatsen kan je zomaar, uit het niets, een allerwonderbaarlijkst schouwspel te beurt vallen.

Zoals die zonnestralen, die net in die drie mintuutjes dat jij voorbij fietst het mooist vallen. Alsof ze de binnenkoer van de boerderij plagend kietelen. Zoals ze vallen in die zelfverzekerde hoek, langs de eeuwenoude brikken, in duizend stippels en spikkels op de nog oudere straatstenen.

(En je vraagt je natuurlijk af hoe het vroeger was, toen fietsen nog paarden waren. En de brikken nog niet eeuwenoud. En straatstenen altijd rond en hobbelig.)

Zoals die man aan de overkant van de straat die, net als ook jij, op de bus staat te wachten. Met zijn verweerde bruine huid en met een reuzachtige, roodbruine contrabas naast zich. Beide glanzend in het herfstige licht, als twee trouwe vrienden, zwijgend, wachtend.

(En je vraagt je natuurlijk af waar die man heen gaat, met dat reusachtige instrument in zijn hand. En waar hij vandaan komt. En waarom de contrabas niet in een hoes zit?)

16:43 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-10-07

[ Twee mensen ]

Zwaarmoedige films kijken in de nacht. En daarna die nood aan je soulmaatje in de buurt. Om buiten nog een sigaret te roken, nog wat te praten, alvorens te gaan slapen. Twee mensen in de koude, twee mensen in de grote wereld.

Zwaarmoedige films kijken in de nacht. En daarna de wens om een bed voor jullie twee. Een eigen bed, een groot bed, een bed met witte lakens. Waarin je hem in het vroege ochtendlicht kan wakkerplagen. Met ontelbaar veel glimlachen, ontelbaar veel giegels, ontelbaar veel kriebels en ontelbaar veel kuslippen. Twee mensen in het zachte, twee mensen in hun eigen wereld.

15:02 Gepost door Pam* in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |