08-10-07

[ Stadstaferelen ]

Eigenlijk zou het verboden moeten worden in een mooie, levendige stad te wonen, zonder over een iets of wat degelijke fotocamera te beschikken. En deze iets of wat degelijke fotocamera altijd bij je te hebben. Ik herhaal; altijd. Want op de meest onopvallende momenten, op de minst spectaculaire plaatsen kan je zomaar, uit het niets, een allerwonderbaarlijkst schouwspel te beurt vallen.

Zoals die zonnestralen, die net in die drie mintuutjes dat jij voorbij fietst het mooist vallen. Alsof ze de binnenkoer van de boerderij plagend kietelen. Zoals ze vallen in die zelfverzekerde hoek, langs de eeuwenoude brikken, in duizend stippels en spikkels op de nog oudere straatstenen.

(En je vraagt je natuurlijk af hoe het vroeger was, toen fietsen nog paarden waren. En de brikken nog niet eeuwenoud. En straatstenen altijd rond en hobbelig.)

Zoals die man aan de overkant van de straat die, net als ook jij, op de bus staat te wachten. Met zijn verweerde bruine huid en met een reuzachtige, roodbruine contrabas naast zich. Beide glanzend in het herfstige licht, als twee trouwe vrienden, zwijgend, wachtend.

(En je vraagt je natuurlijk af waar die man heen gaat, met dat reusachtige instrument in zijn hand. En waar hij vandaan komt. En waarom de contrabas niet in een hoes zit?)

16:43 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.