26-09-07

[ Weerpraatje ]

Wat een weer. De hele ochtend heb ik zitten wachten. 'Als het ophoudt met regenen vertrek ik'. Het geschikte moment was nog maar net aangebroken, of het water viel opnieuw met bakken uit de lucht.

Met opgetrokken schouders en het kapje van m'n trui wankel op m'n hoofd stapte ik door de stad. Of beter gezegd; plenste ik door de stad. Mijn schoentjes waren zo vol water gezogen dat bij elke stap een koud soppend geluid klonk.

In alle haast werkte ik mijn to do-lijstje af. En telkens ik weer een winkel, kantoor of tram moest verlaten voelde ik me kouder en kouder, weker en weker worden. Het druilerige water en de snijdende vochtigheid maakten me moe.

Halverwege dat to do-lijstje had ik geen zin meer. Het was genoeg. Rotte regen. Dus ik vluchtte de eerste, de beste (overbevolkte) tram op. Drukte me tussen de dampende mensenmassa. Warme vochtigheid overal. 'O, als ik maar vlug terug ben,' dacht ik bij mezelf.

Eens van de tram af stapte ik zo vlug ik kon onze straat door. Ik had zin om te rennen maar kon me nog net inhouden, moet ik toegeven. Eens binnen draaide ik de verwarmingsknop in één keer helemaal open, verspreide al mijn kledingstukken (tot mijn schoenen toe) geordend over die verwarming heen en kroop in droge kleren.

De kou blijft echter over mijn rug rennen. Vandaar; een warme douche nu. Ik zou niet liever doen dan de hele avond binnen blijven. Zo lang je je knus en warm in de kamer bevindt, is dat herfstweer heerlijk. Gezellig. Spijtig genoeg zal ik het in een klein uurtje opnieuw moeten trotseren. Ik mag me alvast mentaal beginnen voorbereiden, denk ik zo..

14:36 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-09-07

[ Een goedenavond van Pam ]

ge

21:19 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

24-09-07

[ Over mijn badkamer en mijn hoofd ]

Allereerst, laat mij u een anekdote vertellen. Een klein verhaal. Over mijn badkamer. Mijn badkamer die, net als dit verhaal, klein is.

Mijn badkamer is zo klein dat ze door slechts twee lampen verlicht wordt. Eén boven de spiegel en één centraal in de ruimte. Nu heeft die centrale lamp het al maaaanden geleden begeven. Pam knipt de lamp aan, de lamp zegt poef en dat moet zowat het laatst geweest zijn dat die lamp ooit gedaan heeft. 

Geen probleem, dacht ik in alle kalmte. Per slot van rekening had ik nog steeds de andere lamp, boven de spiegel. En aangezien mijn badkamper maar klein is volstaat één lamp boven een spiegel. Zo hoefde ik nooit te douchen in het donker. Of het toilet te gebruiken in het donker. Of mijn haar in de plooi te leggen in het donker (hetgeen fundamenteel onmogelijk is). U hoort het al, die resterende lamp en ik werden goede vrienden. Al die maaaanden.
Tot op de dag van vandaag. Tot op het moment dat ik de gure buitenlucht buitensloot en een het idee kreeg een heerlijk warme douche te nemen. Tot ik, onwetend en nietsvermoedend, de lichtschakelaar aanknipte, twee stappen de badkamer inliep en mezelf voor het hoofd sloeg omdat ik vergeten was het licht aan te doen. Jawel, enkele hele seconden geloofde ik dat ik vroegtijdig bevangen werd door Alsheimer of dergelijke. Gelukkig was dat niet het geval. Minder gelukkig was het feit dat, na al die maaaanden trouwe dienst, ook de tweede lamp het begeven had. Totale duisternis in de keine badkamer.

Een paar uur heb ik dat zo gelaten. Maar net heb ik toch even creatief naar een tijdelijke noodoplossing gezocht. Met als resultaat dat er nu een klein schemerlampje staat te pronken voor de spiegel. Maar wat ik eigenlijk, met dit volledige korte verhaal, wilde komen vertellen- is dat schemerlampjes op badkamers reuze gezellig zijn. En romantisch, ook..



En, zoals de titel reeds beloofde, ook nog een klein iets over mijn hoofd. Mijn hoofd zit vol. Eivol. Vol als een ei. En het ergste hiervan is, dat ik uit dat volle ei de goede en juiste beslissingen ga moeten plukken. Op dit moment zie ik in de wirwar van opties en mogelijkheden in ieder geval geen hand voor ogen. En helder denken gaat zo moeilijk, met al dat eigeel en -wit in de weg!

17:31 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

[ Best friend with benefits ]

Dit moment: een moment van uitputting, na toch wel lang nachtelijk reizen. Alvorens mijn bed in te duikelen, moet ik alleen nog dit even kwijt:

You've already won me over, in spite of me. 
So don't be alarmed if I fall head over feet
and don't be surprised if I love you for all that you are.
I couldn't help it, it's all your fault.

Alanis Morisette

00:37 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-09-07

[ Het ruikt naar lente ]

Pam zegt: 'Het ruikt naar lente.' Hmm. Zonneschijn.

19:00 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

21-09-07

[ Stad in de ochtend ]

Als je nooit je stad in de ochtend hebt gezien, in de aller- allervroegste ochtend.. Dan heb je wat gemist. Doen! Je kan nog altijd daarna terug in je bed kruipen? (als je ’t op de juiste dag plant toch)

12:51 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-09-07

[ Ondraaglijk grote hoeveelheden ]

Zoals "Love will tear us apart" van Joy Division. Zo moet het klinken. Zo moeten de woorden klinken. Zo moet het verhaal klinken. Zo. Zo en niet anders. Bijtend, snijdend, opgejaagd, wanhopig, twijfel, inzicht, weten, ervaring. De pijn en de liefde. In zo'n ondraaglijk grote hoeveelheden.


En als je er nu naar zou willen luisteren, heb ik als enige tip: luister naar de Peel-sessions versie.

20:50 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |