19-09-07

[ Smokers outside the hospital doors ]

Er is zo’n groep muzikanten (lees: een band) die zichzelf “Editors” doopten. En er is zo’n liedje van deze groep muzikanten dat de titel “Smokers outside the hospital doors” draagt. En wat me telkens opnieuw raakt, is hoe visueel die titel wel niet is.

Ik zie ze zo staan. Die rokende mensen, voor de deuren van het ziekenhuis. Misschien zijn ze gelukkig. Euforisch. Zenuwachtig. Hoopvol. Om geboorte, om genezing, om verlossing. Misschien zijn ze net ongelukkig. Angstig. Gebroken. Hopeloos. Om verlies, om pijn, om lijden. Wie weet.

Misschien kennen ze elkaar. Slaan ze een babbeltje, wensen elkaar geluk, spreken elkaar moed in, betuigen elkaar hun medeleven. Misschien kennen ze elkaar niet. Staan ze alleen, als eilandjes van eigen achtergronden, eigen verhalen, eigen gevoelens. Of misschien kennen ze elkaar niet, maar slaan ze toch een babbeltje. Wie weet.

Maar al bij al bij al werpt die ene titel, die ene zin, een klaar en duidelijk beeld op mijn netvlies. Een beeld in koude kleuren. In beeld in wit en grijs en donkerblauw. Een beeld waarin de mensen vale gezichten hebben en waarin de sigarettenrook in ijle sliertjes omhoog kringelt. Een beeld waarin gezondheid en ziekte frontaal botsen. In scherpe lijnen en woorden, kleuren en klanken.


Note:
Een eventueel videoclipje bij dit lied, dat zeer waarschijnlijk wel bestaat, heb ik nooit gezien. Ik ben iemand die de TV nogal vermijd. Dit postje is dus best te lezen met die kennis in je achterhoofd. Ik beschrijf puur dat dwangbeeld dat ik in m'n hoofd krijg, bij het horen van deze titel. Moesten de hoofdkleuren in dat clipje echt wit, grijs en donkerblauw zijn; neen, ik heb ze niet doodgewoon van een eventueel clipje. Want heej, wat nieuws zou er zijn als ik het gewoon naar woorden zou kopieren, in just writing all of this down? :)

12:12 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.