18-09-07

[ Mijn hoogtepunt ]

Ze nemen de fles, nemen het deken en stappen de nacht in. Tussen de schemerige straatlampen en slapende gebouwen zoeken ze een schaduw. Ze spreiden het deken over de koude straatstenen, zetten zich erop neer. De koude kruipt door de stof in hun huid. Maar de wijn zal hen warmen. Om twaalf uur stipt gaan de lichten uit, de straatverlichting dimt. Ze zitten in het donker. Horen de wagens achter hen over de weg ruisen. Horen de adem door de longen van de ander razen. Horen de lucht bij elke slok uit de wijnfles ontsnappen. En hoe meer uren er verstrijken, hoe meer de alcohol zich met hun bloed vermengt. Vocht klopt en bruist door hun aderen. Liefde vloeit en bloeit in hun woorden. Wijn laat niet-praters praten. En praten is nodig. Broodnodig. Levensnodig. De wijn, de nacht, deze avond. Onze levensvatbaarheid.

En ik denk: zo zal mijn hoogtepunt eruit zien.

19:06 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.