17-09-07

[ Breathing ]

Ze rent door de lange gang. Helemaal naar het uiteinde. Naar haar deur. Aan het einde van de gang, aan het einde van de wereld. Met trillende hand duwt ze de sleutel in het slot. Een klik, en ze wringt de klink om, duwt de deur open. Ze stapt naar binnen en doet de deur weer dicht. Haar linkerhand glijt hopeloos over het gladde oppervlak, terwijl haar rechterhand de klink nog steeds stevig omklemt. Ze legt haar wang tegen het koele hout. De eerste tranen hopen op in haar ooghoeken. Uitgeput laat haar hand de deurknop los. Moedeloos draait ze haar rug naar de deur en steunt er tegenaan. Ze zakt, lager en lager, tot ze op de grond zit. Ze trekt haar knieën op, slaat haar armen eromheen. Haar hoofd zakt op haar knieën, de tranen zijn te zwaar geworden – ze gutsen over haar wangen.

Ze ademt steeds zwaarder. Gedachten tollen door haar hoofd. Steeds sneller. Steeds gevaarlijker. Elke zenuw in haar lichaam staat strak gespannen. Elke vezel in haar lichaam is dodelijk moe. Van ver achter de tranenwaas krijst haar verstand alarm. Maar haar instincten vertellen haar te blijven ademen. Blijven leven. Uit in, uit in, uit in.

En uit de verre, trotse landen hoort ze zijn stem. Uit de tijden dat ze nog vochten, nog wonnen. “Niet opgeven, ik weet dat je het kan”. Niet opgeven, doorzetten, geloven, ademen, bijten. Ergens is een plaats waar we samen zullen zijn. Ooit is een tijd waar we thuis zullen horen. Niet opgeven, je bent nog niet verslagen.

22:06 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

oei oei precies groot minder moment ;-)
maar hoopvol!

Gepost door: jeronimo | 17-09-07

De commentaren zijn gesloten.