02-09-07

[ Studio ]

De dag was grijs. Ze dronk haar zoveelste kop thee, zittend op de vensterbank. Het raam was geopend en de buitenlucht fris. Binnen in haar hoofd voelde alles vol en wollig. En elke slok baande zich een warme weg langs haar tanden, haar tong, haar keel. Ze keek in de verte. Zo ver mogelijk. Wat was het verst dat ze kon zien? Ze liet zich van de vensterbank glijden, stapte weer de kamer in. Het kopje bleef alleen achter bij het raam.

Ze liep naar de badkamer, keek in de spiegel. Twee grote blauwe ogen en warrig haar. Een trotse blik, een stoere houding, een lieve glimlach. Ze grijnsde naar zichzelf. Ze nam de speld uit haar haar en liet het over haar schouders golven. Ze stak het weer bijeen. Ze dacht aan de dag waarop ze voor het eerst had ingezien dat ze mogelijk verliefd was.

Ze liep naar beneden, de trap af. Keek de lege keuken binnen. De lege woonkamer. Ze liep verder, naar waar de muziek vandaan kwam. Toen ze de deur opende stroomden de klanken haar tegenmoet. Noten en tonen en zijn stem. Hij hoorde haar niet binnenkomen. Glimlachend keek ze naar zijn rug, zijn geconcentreerde houding.

Ze liep naar de zetel in de hoek en vlijdde zich erin neer. Hij keek, een nieuwe glans gleed in zijn blik.

En op het einde van de dag vonden we, wat we altijd al zochten.

16:20 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.