23-06-07

[ Don't give up ]

Alles brengt me in de war.

Het weer, omdat het goed uitkomt dat het op dit moment geen zomerweer is, maar ik zomerweer nodig heb om me beter te voelen. Mijn medemens, omdat ze zo warm en vriendelijk zijn, maar ze me vreemd doen voelen. De boeken, omdat ze boordevol interessants staan, maar mijn hoofd zo vol zit dat ik mijn gedachten er niet bij kan houden. De verhalen, omdat ze me een vluchtweg bieden, maar ik geen moment te verliezen heb. Deze week, omdat het de eindspurt is naar wat ik zolang had uitgekeken, maar ik zo moe en teleurgesteld ben.

Ik ben één grote warboel. Meestal, maar nu nog meer. En ik weet niet of ik blij ben, of ongelukkig. Met wat ik blij ben, of met wat ongelukkig. Wat een vreemde dagen. Wat een grote warboel.

 

Don't give up, you're not beaten yet.

14:24 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-06-07

[ Persoonlijkheid ]

Ze ziet mensen die zo opgaan in hun liefde, dat ze hun persoonlijkheid verliezen. En ze leest van mensen die zo opgaan in hun liefde, dat ze hun persoonlijkheid verliezen. En ze merkt bij zichzelf dat ze vaak zo opgaat in haar liefde, dat ze haar persoonlijkheid dreigt te verliezen.

Ze heeft zo lief, dat ze niet anders wil dan genieten van die liefde. Zorgen voor die liefde, dromen van die liefde, denken over die liefde, zich in alle bochten wringen voor die liefde.

Maar zo zit ze niet in elkaar. Ze kan niet zijn zonder persoonlijkheid. Ze kent geen geluk zonder persoonlijkheid. Zelfs niet in de grootste liefde van de wereld.

Voorzichtig legt ze haar handen op haar persoonlijkheid. Streelt haar voorzichtig. Fluistert haar zachtjes toe dat ze altijd grote zorg voor haar zal dragen, hoe verliefd ook.

En dan neemt ze Zijn handen.
Legt die naast de hare.


It was Us before Them.

22:32 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

14-06-07

[ Cactusbloem II ]

Om even verder te brouwen op één van jullie reacties* op mijn vorige 'cactusbloem'-post :

Die bloem staat inderdaad symbool voor mijn gemoedstoestand, denk ik zo stiekem. De laatste keer dat ik haar zag bleek ze plots dichtgeklapt; klein, gesloten en helemaal niet meer rozig. Die grote gloed van groeizucht en levenslust was helemaal zoek.

Ik vraag me af hoe ze er op dit moment uitziet. Mijn gezicht is in ieder geval terug lachend naar de zon toegewend..

 

* Dank u zeer, mijn dierbare Jeronimo, voor uw waardevolle bijdrage!

22:23 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

[ Oplossingen ]

Moeilijkheden zijn er om opgelost te worden, I guess

De ene keer sta ik daarbij enorm versteld van mezelf en mijn occasionele oplossing-vindingrijkheid-aanvallen. De andere keer echter is het onbegrijpelijk hoe bijzonder veel tijd ik nodig heb om 'op te lossen'. Vandaag was een combinatie van beide. Daaruit volgt onoverkomelijk dat vandaag een dag was met veel moeilijkheden. En met evenveel oplossingen.

22:11 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-07

[ Between the lines of fear and blame,
you begin to wonder why you came]

En hoe toevallig is het, dat in de twee uur dat ze rondzwerft ze net de twee personen moet tegenkomen die haar aan Hem doen denken. De enige twee in deze stad die rechtstreeks met hem verbonden zijn, op haarzelf na.

Eerst de ene. En nog voor ze haar gedachten geordend heeft, de andere. Ze ziet hen, vanop een afstand. Ze bekijkt hen met de grootste nauwkeurigheid. Nieuwsgierigheid. Ze denkt aan hoe ze in vroegere tijden op een moment als dit pijn, jaloezie en onzekerheid zou hebben gevoeld.

Maar het enige dat haar nu overspoelt, is de warme wetenschap dat zij door hem is uitverkoren. En de enige pijn die ze voelt, is het verlangen en gemis die naar hem uitgaan. Ergens, daarachter, maar steeds in dezelfde lucht.

23:04 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

[ Step one, you say: 'we need to talk' ]

Als hij spreekt over zijn dagen, zijn gebeurtenissen, zijn plannen - dan doet het haar pijn. En toch wil ze het horen. Ze vraagt er zelf naar. Ze wil weten wat hij doet, waar hij is, waarover hij denkt. Ze wil weten hoe zijn dagen eruit zien.

En dan doet het haar pijn. Dat er zoveel mensen zijn
die wél dagelijks van zijn aanwezigheid kunnen genieten.
Dat zij minder van haar eigen tijd aan hem kan geven,
dan aan eenieder ander.
Dat hij minder van zijn tijd aan haar geeft,
dan aan eenieder ander.
Dat zij minder van zijn dagelijkse zelf kan ontdekken,
dan eenieder ander.
Dat hij minder van haar dagelijkse zelf kan ontdekken,
dan eenieder ander.
Dat er zoveel te zien is, zonder haar.
Dat er zoveel te leren is, zonder haar.
Dat er zoveel te amuseren is, zonder haar.
Dat er zoveel te doen is, zonder haar. 
Dat hij kan opstaan, zonder haar.
Dat hij kan werken, zonder haar.
Dat hij kan lachen, zonder haar.
Dat hij kan slapen, zonder haar.
Dat hij kan leven, zonder haar.

Maar ze vermant zichzelf. Want ze weet goed genoeg dat hij aan haar denkt, haar mist, om haar geeft. Ze weet goed genoeg dat hij net zo dicht bij haar wil zijn, als zij bij hem. En dat hij net zo vaak bij haar wil zijn, als zij bij hem. Hij laat het haar weten, telkens weer, al zo lang. Hij laat er geen twijfel over bestaan, hij wil niet dat ze het vergeet. En toch, toch doet het pijn.

Maar ze vemant zichzelf. Want ze weet goed genoeg dat ze wil dat hij zijn eigen leven heeft, en zij het hare. Ze weet goed genoeg dat ze niet zijn grenzen wil zijn, niet zijn toekomstige spijt. En dat ze niet wil dat ze omwille van de liefde vergeten deze jaren te beleven. Ze weet dat dit zijn goede kanten heeft, en dat hier samen doorheen komen goed is. En toch, toch doet het pijn.

Maar ze vermant zichzelf. En ze hoopt hartsgrondig dat de afstand die hen zoveel dagen in de week scheidt, niet sterker is dan hen. Ze houden dit al zo lang, en ze zijn in de helft. Ze ziet de schimmen van hoe hier gisteren twee personen waren. Van hoe ze gisteren, vanmorgen nog hadden liggen lachen. Van hoe bij zijn omarmingen het geluk wel uit haar ogen kon stromen. De spontane liefde.

Maar alleen, eenzaam kruipt ze in bed.
Doodmoe, en met zijn geur nog in de lakens.

00:29 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-06-07

[ Cactusbloem ]

Eén van m'n cactussen krijgt een bloem. Zomaar, uit het niets. Een paar weken was ik weg, en toen ik terugkwam was daar een stengeltje met een knop tevoorschijn geschoten. Nu, dag bij dag, gaat die knop verder en verder open. En meer en meer worden de witte blaadjes roze. Ik laat mijn raam en gordijn zo veel mogelijk open. Voor echte lucht en echt licht, you know.

Gisteren en vandaag had ik gezelschap. Goed gezelschap. Als in: een van de mensen op deze wereld die ik het liefst bij me heb. Misschien zelfs het allerliefst. Er was lachen, geluk, zorgeloosheid, liefde, gepraat, gekheid, begrijpen, stralen, vriendschap, thuiskomen. And we had ourselves a very good time.

En stiekem vermoed ik dat de cactusbloem er net zo over dacht. Want vanmorgen was ze weer wat groter en mooier geworden.

15:04 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |