10-06-07

[ Step one, you say: 'we need to talk' ]

Als hij spreekt over zijn dagen, zijn gebeurtenissen, zijn plannen - dan doet het haar pijn. En toch wil ze het horen. Ze vraagt er zelf naar. Ze wil weten wat hij doet, waar hij is, waarover hij denkt. Ze wil weten hoe zijn dagen eruit zien.

En dan doet het haar pijn. Dat er zoveel mensen zijn
die wél dagelijks van zijn aanwezigheid kunnen genieten.
Dat zij minder van haar eigen tijd aan hem kan geven,
dan aan eenieder ander.
Dat hij minder van zijn tijd aan haar geeft,
dan aan eenieder ander.
Dat zij minder van zijn dagelijkse zelf kan ontdekken,
dan eenieder ander.
Dat hij minder van haar dagelijkse zelf kan ontdekken,
dan eenieder ander.
Dat er zoveel te zien is, zonder haar.
Dat er zoveel te leren is, zonder haar.
Dat er zoveel te amuseren is, zonder haar.
Dat er zoveel te doen is, zonder haar. 
Dat hij kan opstaan, zonder haar.
Dat hij kan werken, zonder haar.
Dat hij kan lachen, zonder haar.
Dat hij kan slapen, zonder haar.
Dat hij kan leven, zonder haar.

Maar ze vermant zichzelf. Want ze weet goed genoeg dat hij aan haar denkt, haar mist, om haar geeft. Ze weet goed genoeg dat hij net zo dicht bij haar wil zijn, als zij bij hem. En dat hij net zo vaak bij haar wil zijn, als zij bij hem. Hij laat het haar weten, telkens weer, al zo lang. Hij laat er geen twijfel over bestaan, hij wil niet dat ze het vergeet. En toch, toch doet het pijn.

Maar ze vemant zichzelf. Want ze weet goed genoeg dat ze wil dat hij zijn eigen leven heeft, en zij het hare. Ze weet goed genoeg dat ze niet zijn grenzen wil zijn, niet zijn toekomstige spijt. En dat ze niet wil dat ze omwille van de liefde vergeten deze jaren te beleven. Ze weet dat dit zijn goede kanten heeft, en dat hier samen doorheen komen goed is. En toch, toch doet het pijn.

Maar ze vermant zichzelf. En ze hoopt hartsgrondig dat de afstand die hen zoveel dagen in de week scheidt, niet sterker is dan hen. Ze houden dit al zo lang, en ze zijn in de helft. Ze ziet de schimmen van hoe hier gisteren twee personen waren. Van hoe ze gisteren, vanmorgen nog hadden liggen lachen. Van hoe bij zijn omarmingen het geluk wel uit haar ogen kon stromen. De spontane liefde.

Maar alleen, eenzaam kruipt ze in bed.
Doodmoe, en met zijn geur nog in de lakens.

00:29 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

*oooooh*

ze zullen het wel halen. liefde haalt het altijd.

Gepost door: beate | 10-06-07

wedden dat ze binnenkort niet meer alleen gaat slapen, alleen even geduld hebben en dan . .. Heel mooi geschreven

Gepost door: ikke | 10-06-07

De commentaren zijn gesloten.