10-06-07

[ Between the lines of fear and blame,
you begin to wonder why you came]

En hoe toevallig is het, dat in de twee uur dat ze rondzwerft ze net de twee personen moet tegenkomen die haar aan Hem doen denken. De enige twee in deze stad die rechtstreeks met hem verbonden zijn, op haarzelf na.

Eerst de ene. En nog voor ze haar gedachten geordend heeft, de andere. Ze ziet hen, vanop een afstand. Ze bekijkt hen met de grootste nauwkeurigheid. Nieuwsgierigheid. Ze denkt aan hoe ze in vroegere tijden op een moment als dit pijn, jaloezie en onzekerheid zou hebben gevoeld.

Maar het enige dat haar nu overspoelt, is de warme wetenschap dat zij door hem is uitverkoren. En de enige pijn die ze voelt, is het verlangen en gemis die naar hem uitgaan. Ergens, daarachter, maar steeds in dezelfde lucht.

23:04 Gepost door Pam* | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

tegenbezoekje Jij doet me inderdaad ook aan mij denken... al kan ik niet zo mooi over de liefde schrijven!
Ik herken me zelfs in je Pam is...-lijstje, leuk!
Ik kom zeker nog langs.

Gepost door: Blink | 12-06-07

De commentaren zijn gesloten.